Woudschoten

Mijn eerste conferentie zit er op! De afgelopen drie dagen heb ik tenmidden in een bos in de buurt van Utrecht de jaarlijkse bijeenkomst bijgewoond van numerieke wiskundigen van de lage landen. Nee, niet onder de sterrenhemel, maar in een vrij chic conferentiecentrum met non-stop koffie feed! Olé, olé; maar mijn maag is nu wel aan rust toe. Tussen de soep, de patatten en de partiële differentiaalvergelijkingen veel collega PhD's leren kennen uit Leuven, Gent en Nederland. Toffe mensen. En nee, wij zien er niet allemaal hetzelfde uit. Elke avond in de 'sociëteit' (lees: café) gezeten voor pint en spelen. Daarna op kousenvoeten in het juiste bed kruipen omdat mijn promotor al lag te slapen in het zijne. Toffe pee trouwens.

We hebben ook een interessante meeting gehad met twee Nederlandse specialisten in ons onderzoeksonderwerp.
Soit, hartstikke leuk!

Oh Danny boy, play that funky music!

Ik moet mijn nickname hier blijven waarmaken. Met wiskunde ben ik al genoeg bezig tijdens de kantooruren; maar de muziek was weer wat aan de slappe kant. Daar komt nu verandering in. Muziekschool, here I come (again)! Onder het motto 'there's always a bigger fish' wil ik Tessa's celloplannen vergezellen met een contrabas. Jaja, zo'n grote rechtstaande viool die waarschijnlijk niet in ons appartement zal geraken en die ik dan elke week te voet naar de Mechelsesteenweg zal moeten sleuren.

Bij deze wil ik de lezer oproepen om Danny te bestoken met aanmoedigingen om samen met mij (en Ragen) naar de contrabasles te gaan. Hij moet er dit jaar nog aan beginnen want dan zit hij nog met Tessa, Ragen en Ellie in de notenleerklas. Natuurlijk is de lezer zelf ook van harte uitgenodigd om deze knusse bende te vervoegen. We kunnen bijvoorbeeld nog wel een paar violisten gebruiken in ons orkest :-)

Ohja, klasvoordrachten zullen binnenkort met veel bravoure op deze blog aangekondigd worden.

Voorsmaakje Polen

Zij die stiekem hoopten op een koffersmokkel naar Praag en Krakau zijn te laat: Lot is jullie voor. 't Is te zeggen, ze neemt de vlieger voor de heen- en terugreis en doet Praag-Krakau met de auto mee. In Polen gaan we ten zuiden van Krakau in Zakopane logeren. Ik neem mijn reisgenoten mee de bergen in, naar Morskie Oko. Een idyllisch meertje waarvan men zegt dat het in verbinding staat met de Oostzee.

Voor minder doen we het niet (en ja, ik mag hier stoefen over mijn naderende vakantie want mijn laatste echte reis dateert van minstens 6 jaar geleden) .

I finished 'You-know-what'

Klucht in den Aldi

Aaah, het is weekend. Na het werk nog snel even langs Aldi voor wat eten.

Dan rij ik met mijn karretje door het gangpad naar de kassa, maar zie ik te laat dat de rij zich naar het gangpad naast mij buigt. Mensen geven geen kick om mij effe door te laten, dus doe ik maar verdraagzaam (lees: ignorant) ipv assertief en loop ik rond. Eens aangekomen aan de staart, komt een winkelgenote in het eerste gangpad voor hetzelfde dilemma te staan als ik even daarvoor. Mevrouw denkt de gulden 'middenweg' te hebben gevonden en besluit simpelweg een tweede rij af te tappen op dezelfde hoogte als ik. Stilaan blijkt dat ze toch hoger scoort op de assertiviteitsschaal, want ze rijdt zich zo sterk in de wedstrijd dat ze het karretje van degene voor ons beider zelfs begint mee voort te duwen met haar kar. Nu ja, begint ge op zo'n moment te verzuren? Maar nee, beetje ritsen is goed voor het verkeer en geeft meteen de goede trend aan voor de twee files die ondertussen zijn ontstaan achter mij en mijn directe concurrente. Even later staan mijn boodschappen dan toch veilig op de band. Achter mij daarentegen wordt mijn goed voorbeeld spijtig genoeg al snel in de kiem gesmoord wanneer gangpad Zuid zich gezamenlijk verweert tegen het reclamerende gangpad Noord. Kleine escalatie en dan... we have a winner! Het omhooggevallen golferstype (die met zijn roze polo over de schouders hopeloos probeert duidelijk te maken aan zijn chouchou dat hij homoseksuele gevoelens heeft voor de tuinman) gaat voor brons en wringt zijn kartonnen doos wijn -die thuis zonder meer in dure Moutonflessen wordt getapt- tussen mijn boodschappen en die van de tweede eredame achter mij. In een laatste poging mijn leiderschap te herstellen stel ik de kassierster voor om nummerkes uit te delen in 't vervolg en wensen we elkaar nog een prettig weekend.

(Gratis) Festivalletje?

Place to be tonight:

http://www.velkeneers.be/casablanca/news.php

Vanaf 21h kan u er zeker bekend volk tegen het lijf lopen voor achtereenvolgens Axl Peleman, Bart Peeters, Shameboy en 00h10 is't geDAAN (tot 01h10)!

A wedding and a funeral

Ik moet mijn nickname een beetje waarmaken. Niet panikeren, ik ga hier niet over wiskunde beginnen zagen; maar music maestro please. Afgelopen zaterdag nog eens gaan piano spelen in een huwelijksmis met TeitateiT.

Het begon al goed toen er in het begin van de misviering een oude man in rolstoel de kerk werd uitgereden -zo heb ik later vernomen- hij zou er nogal wit hebben uitgezien. Achteraf was dan ook duidelijk waarom er plots sirenes klonken buiten. Er liep meer mis. Na de huwelijksbeloften had de pastoor zich even van blad vergist en had daarmee bijna de eigenlijke trouw overgeslagen. De pastorale DJ'ster was duidelijk nog opgegroeid met een grammofoon waarbij men de naald reeds eventjes op voorhand op de plaat moet leggen alvorens de muziek klinkt. Een 'moderne' hifi inclusief afstandsbediening maakte het einde van de bijbelteksten plots automatic, systematic, hydromatic kortom greased lightnin'. "Doet het er nog toe?" moest ze tenslotte nog gedacht hebben toen ze Nothing Else Matters maar alvast opzette toen de bruid haar gasten hartelijk dankte. De vier liedjes die wij speelden waren in ieder geval op de juiste moment. Hoewel door mijn toedoen de vioolsolo wel in het wijwater is gevallen.

En die oude man? God kent geen genade; die had blijkbaar de ambulance niet meer gehaald en mocht meerijden met de lijkwagen van de politie!

Trouwen? Bwaa, nog niet direct, later misschien.