En toen was ze nog alleen.

Teitateit zou nog eens spelen op een trouwmis deze zaterdag. Omdat in een van de gevraagde liedjes een tweede stem van pas kon komen, riepen we de hulp in van een gastzangeres. Zo kwam het dat ons ondertussen vertrouwde trio even uitbreidde. Toen waren ze plots met vier. We maakten meteen van de gelegendheid gebruik om alle nummers tweestemmig te doen. Dat beloofde een knaller van een romantische omkadering te worden...

Donderdag, twee dagen voor de trouw: onze ondersteunende interimzangeres is het slachtoffer van een ziekte aan haar luchtwegen, vrij zwaar, ze moet afhaken. Toen waren ze nog met drie. Dan toch maar met de gewoonlijke setting; beetje meer shitten geven, beetje meer uitgesproken crescendo's, beetje harder gaan rammen op die toetsen hier en daar ...

Zaterdagmiddag: de trouw. De bruid wandelt het gangpad af op de tonen van 'The Rose'. So far, so good, geen doden gevallen deze keer. Een welkomstwoord, preek van de Diaken, the usual. Het Onze Vader besluit ik maar te passen; ik ben tenslotte niet (meer) gelovig. Maar God straft direct...! Het tweede liedje dient zich aan: 'I don't wanna miss a thing'... In het midden van wat men in de popwereld de 'bridge' noemt - i.e. de weg naar de climax in een liedje - reduceert mijn X-vormige pianostaander zich tot een _-vormig exemplaar. Inderdaad tussen Dm en F stort de elektrische piano zich op mijn voeten. Toen waren ze nog met twee. Maar tijdens C en G zie ik eventjes snel alle aanwezigen gegeneerd in de ogen, neem mijn piano dan maar op de schoot, terwijl onze violiste haar partij staakt om mijn partituur van onder mijn stoel te rapen. Even was de zangeres nog alleen. Even doen alsof mijn neus bloed en dan weer verder met die brug. Show must go on.

(Cadautip voor Kerstmis: nieuwe stérke pianostaander)

Ondertussen...

... heb ik al een contrabasles meer gehad.

Het was te verwachten: ik moet leren luisteren naar de tonen die ik speel; dit in tegenstelling tot piano waar men gewoon op de juiste toets moet drukken. Merci pa, voor de posterkoker waar ik voortaan mijn strijkstok veilig mee kan vervoeren; nu nog iets vinden voor de contrabas.

... blijf ik op het werk elke dag nieuwe dingen opzoeken, bijleren, uitdiepen.

Ik steven af op een toekomst als vakidioot. Klinkt seutig voor de buitenwereld, maar cool voor mezelf (cf 'vakidoot'). Verder geef ik nog steeds practicum aan een ontzettend gedemotiveerde informaticastudente die zelfs programmeren niet leuk vindt!? Ik geef ze nog 2 weken voor ze het terug afbolt naar Italië; examen zal ze al helemaal niet doen.

... heb ik voor het eerst gepokerd voor echt geld!

No panic: we spelen met €5 inzet, er is sociale controle én ik heb het boek 'The theory of Poker' doorgemaild gekregen (van een andere vakidioot). Bij deze wil ik ook 2K bedanken voor de gezellige avond.

... hebben D en mezelf de aftrap gegeven voor het zwemseizoen.

Wat op termijn wekelijkse gewoonte zal worden, hebben we nu toch al eens een keertje gedaan. 38 baantjes om te beginnen meneer, dat moeten er 50 worden, dat vermenigvuldigt makkelijker met 50 meter ;-P

... heeft D werk gevonden!

En kan ik niet beter afsluiten dan deze ode en dikke proficiat aan hem!

Ten eerste

Na mijn eerste congres, heb ik gisteren ook mijn eerste contrabasles gehad! Eindelijk. Maar echt les was het nog niet. Beetje uitleg gehad over het instrument en zijn aanhangsels, snelle introductie in de vingerzetting/houding, en nog wat administratieve rompslomp.

Volgende week volgen de eerste echte oefeningen. Dan moet ik ook mijn contrabas naar daar sleuren zodat Jonathan (mijn leraar; en als we Tessa en Ragen mogen geloven een beetje mijn evenbeeld) ze eens kan nakijken. Maar er is geen enkele lus aan de zak. Bijgevolg loop ik daarmee over straat als een broekventje dat zijn papa probeert op te pakken. Of misschien probeer ik de menhirhouding wel eens... Soit, gelukkig is er een klasinstrument zodat dat niet elke week moet gebeuren. Maar wie dinsdagavond dus een wandelende contrabas passeert met zijn oplegger, mag hem altijd een lift aanbieden.

Vanmiddag heb ik mijn eerste officiële (oefen)les gegeven in Computational Finance! De klas in kwestie is een Italiaanse Erasmusstudente die wel bij D in de smaak zou vallen denk ik (van het D-type, zeg maar). Bijna ging het feestje niet door bij gebrek aan studenten, maar zij is dan toch nog komen opdagen. De theorieleraar van het vak heeft dan ook voor de zelfstudieformule gekozen: wekelijks mag ze hem vragen stellen over het hoofdstuk dat ze heeft geleerd, waarna ze haar oefeningen bij mij komt nakijken (daar moet men dan voor naar Antwerpen komen). Haar Engels is evengoed als mijn Duits (und das is düs nicht zo geweldig). 't Is ook daarom dat ze haar email naar mij opende met 'Dear Prof.' vermoed ik (van een blitzcarrière gesproken).

En om te eindigen waar we begonnen zijn, meld ik nog kort dat ik zonet mijn eerste les Algemene Muziektheorie heb genoten. Weliswaar een halfuur te laat gekomen, maar vriendelijke lesgever. Ik hoop om daar ooit de diepste geheimen der harmonieleer te ontdekken; maar voorlopig bleef het nog bij de I-IV-V-I structuur (lees: elk slecht popnummer).

Het slotakkoord: Tessa heeft vandaag een hond gezien die een komkommer aan het eten was.

Woudschoten

Mijn eerste conferentie zit er op! De afgelopen drie dagen heb ik tenmidden in een bos in de buurt van Utrecht de jaarlijkse bijeenkomst bijgewoond van numerieke wiskundigen van de lage landen. Nee, niet onder de sterrenhemel, maar in een vrij chic conferentiecentrum met non-stop koffie feed! Olé, olé; maar mijn maag is nu wel aan rust toe. Tussen de soep, de patatten en de partiële differentiaalvergelijkingen veel collega PhD's leren kennen uit Leuven, Gent en Nederland. Toffe mensen. En nee, wij zien er niet allemaal hetzelfde uit. Elke avond in de 'sociëteit' (lees: café) gezeten voor pint en spelen. Daarna op kousenvoeten in het juiste bed kruipen omdat mijn promotor al lag te slapen in het zijne. Toffe pee trouwens.

We hebben ook een interessante meeting gehad met twee Nederlandse specialisten in ons onderzoeksonderwerp.
Soit, hartstikke leuk!

Oh Danny boy, play that funky music!

Ik moet mijn nickname hier blijven waarmaken. Met wiskunde ben ik al genoeg bezig tijdens de kantooruren; maar de muziek was weer wat aan de slappe kant. Daar komt nu verandering in. Muziekschool, here I come (again)! Onder het motto 'there's always a bigger fish' wil ik Tessa's celloplannen vergezellen met een contrabas. Jaja, zo'n grote rechtstaande viool die waarschijnlijk niet in ons appartement zal geraken en die ik dan elke week te voet naar de Mechelsesteenweg zal moeten sleuren.

Bij deze wil ik de lezer oproepen om Danny te bestoken met aanmoedigingen om samen met mij (en Ragen) naar de contrabasles te gaan. Hij moet er dit jaar nog aan beginnen want dan zit hij nog met Tessa, Ragen en Ellie in de notenleerklas. Natuurlijk is de lezer zelf ook van harte uitgenodigd om deze knusse bende te vervoegen. We kunnen bijvoorbeeld nog wel een paar violisten gebruiken in ons orkest :-)

Ohja, klasvoordrachten zullen binnenkort met veel bravoure op deze blog aangekondigd worden.

Voorsmaakje Polen

Zij die stiekem hoopten op een koffersmokkel naar Praag en Krakau zijn te laat: Lot is jullie voor. 't Is te zeggen, ze neemt de vlieger voor de heen- en terugreis en doet Praag-Krakau met de auto mee. In Polen gaan we ten zuiden van Krakau in Zakopane logeren. Ik neem mijn reisgenoten mee de bergen in, naar Morskie Oko. Een idyllisch meertje waarvan men zegt dat het in verbinding staat met de Oostzee.

Voor minder doen we het niet (en ja, ik mag hier stoefen over mijn naderende vakantie want mijn laatste echte reis dateert van minstens 6 jaar geleden) .

I finished 'You-know-what'